બિલકુલ નકામી હતી

દ્રષ્ટિ મારી સતત આભ સામી હતી
થાય શું પાંખ બિલકુલ નકામી હતી

બેઉ ખભે ફક્ત રામનામી હતી
તોય વૈભવ હતો, જામોકામી હતી

રોગ કે શત્રુની કઇં નથી વાત આ
જાતને ઊગતી મેં જ ડામી હતી.

વૃક્ષ તો એક પળમાં કપાઈ ગયું
ને અસર તે છતાં દૂરગામી હતી

ના કર્યું સ્મિત એણે, રુદન પણ નહીં
ક્યાંક સમવેદનામાં જ ખામી હતી.

સાવ થંભી ગઈ આ કલમ એ ક્ષણે
જે ક્ષણે મૌનનો અર્થ પામી હતી.

ઉર્વીશ વસાવડા

error: Content is protected !!