રાત પડે ને… ચંદ્રકાન્ત શેઠ

રાત પડે ને અંધકારના વડલે થાય સવાર,
સૂનકારની બખોલમાંથી બિડાલ આવે બ્હાર.

સાત સમુદર સૂતાં, એના હોઠે આછાં હાસ,
ભીતરના મોતીનો એમાં ઝીણો તરે ઉજાસ !

વનના કાળાં ઊંડાણ, એને પેટે પ્રસવ્યાં પ્રેત !
રાતા ભડકે ભયનાં વાદળ વરસ્યાં કરે સચેત.

નીંદરનાં જલ શ્યામલ એમાં સરે સ્વપ્નનાં દીપ,
અંતર ઝાકઝમાળ, ઊઘડી તારલિયાની છીપ.

ગળું હવાનું ઘૂંટી ઘૂંટી ઘુવડ બોલે ઘૂક !
ઘરનો દીવો ઓળાઓને માર્યાં કરતો ફૂંક !

અવાજની લૈ સોય વીંધતાં દિશા દિશાના કાન,
તમરાં આખી રાત મૌનનું વીંધ્યા કરે નિશાન.

અસ્તાચળથી ગબડ્યો સૂરજ, એની તીણી ચીસ,
આખી રાત દિયે પડઘાથી અંતરાલને ભીંસ.

ચંદ્રકાન્ત શેઠ

Leave a Comment

error: Content is protected !!